NIEKTÓRE CHOROBY SUK

CIĄŻA UROJONA
Ciąża urojona jest schorzeniem o podłożu psycho-hormonalnym, dotykającym suki pomiędzy 58 a 63 dniem od zakończenia cieczki - tyle właśnie (ok. 2 miesięcy) trwa psia ciąża. Jest to przypadłość znana zarówno właścicielom suk rasowych jak i nierasowych. Schorzenie to występuje stosunkowo często i objawia się b.dużą zmianą zachowania zwierzęcia. Zazwyczaj suka buduje gniazdo, jest podniecona, kapryśna, czasem wręcz płaczliwa. Znosi na posłanie zabawki (domniemane dzieci), często ma powiększone sutki, z których może wydobywać się pokarm. Suka ma zmienny apetyt i podwyższone pragnienie. Temperatura ciała zazwyczaj nie odbiega od normy, jednak w niektórych przypadkach może być lekko podwyższona. Przypadłość ta wymaga terapii ze względu na utrzymujące się stany zapalne gruczołów mlekowych, co za tym idzie niebezpieczeństwo wystąpienia procesów nowotworowych. W przypadku wystąpienia ciąży urojonej radzę zmniejszyć ilość podawanego suce pokarmu lub zrobić głodówkę1-2 dni Należy także ograniczyć płyny. Dobrze jest schować ulubione zabawki suki, a najlepiej na kilka dni zmienić jej otoczenie. Na zaczerwienione i obrzmiałe sutki (niekiedy wręcz z mlekotokiem) radzę robić letnie okłady z altacetu lub posmarować okolice sutek jodyną. Jeśli mimo to objawy nie ustąpią należy zwrócić się do lekarza weterynarii.

TĘŻYCZKA POPORODOWA czyli niedobór wapnia u suk karmiących!!!
Poporodowa hipokalcemia czyli tężyczka poporodowa (niedobór wapnia) jest ostrą, zagrażającą życiu chorobą, która występuje najczęściej u suk w szczycie laktacji, tzn. 2-3 tygodnie po porodzie. Najczęściej chorują suki małych ras wychowujące liczne mioty. Niedobór wapnia może również wystąpić przed lub w czasie porodu, jednak zdarza się to rzadko. Przyczyny: utrata wapnia z mlekiem + niedobory w karmie w czasie laktacji ,nadmierna podaż wapnia w czasie ciąży.
Objawy: Pierwsze objawy najczęściej pojawiają się ok. 2-3 tygodnia po porodzie. Suka przestaje zajmować się szczeniętami, dyszy, ma problemy z chodzeniem i jest niespokojna, może wystąpić świąd części twarzowej. Po kilku minutach - godzinach pojawiają się drżenia i tężenie mięśni, drgawki, najczęściej temperatura wewnętrzna wzrasta powyżej 40°C. Możliwe są wymioty, zwiększone pragnienie i oddawanie moczu, a nawet obrzęk mózgu i śmierć.
Leczenie: Podstawą leczenia jest dożylne podawanie preparatów wapniowych. Należy to zrobić jak najszybciej, zanim rozwiną się zaawansowane objawy, które mogą prowadzić nawet do śmierci suki! Po ustabilizowaniu stanu psa należy podawać wapń doustnie. W czasie dożylnego podawania preparatów wapniowych konieczny jest monitoring suki, ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia objawów ubocznych ze strony układu sercowo-naczyniowego! Przy nasilonych objawach konieczne jest odstawienie szczeniąt od matki na 12-24 godzin i sztuczne dokarmianie. W przypadku wystąpienia gorączki chłodzić sukę, nie podawać leków przeciwgorączkowych! Zapobieganie: Podstawą profilaktyki tężyczki poporodowej jest stosowanie u suk szczennych i karmiących zbilansowanej diety. Przy karmieniu dobrej jakości karmą dodatek wapnia u suk szczennych nie jest konieczny, za to należy go stosować u suk karmiących, zwłaszcza w szczycie laktacji. Uwaga! Zbyt duże dawki wapnia w diecie ciężarnych suk mogą być przyczyną tężyczki poporodowej u suk karmiących!

ROPOMACICZE
Ropomacicze (pyometra) u suk to jedno z najczęstszych schorzeń. Chorobę wywołują zaburzenia hormonalne, dokładnie zbyt długie działanie hormonu progesteron, w wyniku tzw. przetrwałego ciałka żółtego w jajniku. Błona śluzowa macicy ulega wyraźnemu pogrubieniu, zaczyna się proces zapalny, któremu często towarzyszą zakażenia bakteryjne. Na skutek tego wewnątrz macicy zbiera się ropa. Dochodzi do samozatruwania się organizmu, co może prowadzić do upośledzenia czynności wątroby, śledziony a nawet uszkodzenia nerek.
Pierwsze objawy: wysoką temperaturę ciała, niekiedy dochodzącą do 40 -41 st. C.,wzmożone pragnienie,zwiększone wydalanie moczu,wymioty, czasami nawet uporczywe,biegunkę,przyspieszone krótkie oddechy (mogą przypominać zianie),apatię,brak apetytu,w badaniach morfologii krwi znaczny wzrost leukocytów, przyspieszone OB.
Obraz kliniczny ropomacicza może przybierać dwie formy. Tzw. "otwartego ropomacicza", kiedy z warg sromowych suki wypływa ropa - w takim przypadku postawienie trafnej diagnozy nie nastręcza trudności. Druga forma to tzw. "ropomacicze zamknięte", kiedy zbiera się ropa, macica bardzo się powiększa, ale na skutek zamkniętej szyjki macicy brak zewnętrznych objawów choroby. Badający zwierzę lekarz badaniem palpacyjnym (poprzez omacywanie) wyczuwa znacznie powiększoną macicę. Badania krwi, tj. podwyższony OB i leukocytoza potwierdzają diagnozę. Całkowitą pewność uzyskujemy po wykonaniu badania RTG i USG. Jedyną skuteczną metodą leczenia i ratowania zwierzęcia jest usunięcie macicy i jajników. Zabieg jest poważny i wymaga znieczulenia ogólnego. W przypadku wiekowych suk najbardziej bezpieczna jest narkoza wziewna. Należy dodać, że schorzenie ropomacicza najczęściej dotyka samic, u których stosowano środki hormonalne np. w celu zapobiegania niechcianej ciąży, czy też w celu zlikwidowania cieczki (rui). Schorzenie częściej dotyka też samic nie mających potomstwa, niż np. wieloródek.

WRÓĆ